Astrid(43)

Ik heb retinitis pigmentosa — een progressieve oogaandoening. In Deventer werkte ik als verpleegkundige in de thuiszorg, maar ik voelde me steeds meer beperkt. Niet door mijn ogen, maar door het Nederlandse systeem dat me in een hokje plaatste. Ik wilde ergens opnieuw beginnen.

Porto koos ik vanwege de ziekenhuizen. Het Hospital de São João is een van de beste van het land en werft actief internationaal personeel. Via de Ordem dos Enfermeiros liet ik mijn diploma erkennen. Het ziekenhuis paste mijn werkplek aan — grotere schermen, aangepaste verlichting, een buddy-systeem.

De Portugese wetgeving rond handicaps is progressiever dan ik verwachtte. Met een atestado de incapacidade (invaliditeitsverklaring) van minstens 60% krijg je belastingvoordelen bij de IRS, kortingen op openbaar vervoer en voorrang bij sociale huisvesting. Mijn visuele beperking werd zonder probleem erkend.

Mijn appartement in Campanhã kost €650 per maand. De metro van Porto is volledig rolstoeltoegankelijk en heeft geleidelijnen en audio-aankondigingen. De stad investeert actief in toegankelijkheid — niet perfect, maar beter dan veel Nederlandse steden met hun onmogelijke fietspadden en smalle stoepen.

Sociaal heb ik het goed. Er is een actieve disabled expats-community in Porto, en mijn Portugese collega's zijn ongelofelijk behulpzaam. De cultuur hier is warmer — mensen vragen hoe het gaat en menen het. In Nederland voelde medelijden altijd als afstand, hier voelt hulp als nabijheid.

Mijn salaris is €1.350 netto per maand — lager dan in Nederland. Maar met lagere huur, goedkoper eten en de belastingvoordelen door mijn beperking, kom ik beter uit. En ik ben gelukkiger. Dat is niet in geld uit te drukken.