Els(52)

Ik fok al vijfentwintig jaar Friese paarden. In Maastricht had ik een kleine stal met vier paarden op twee hectare gehuurde grond. De pacht werd elk jaar duurder, de regelgeving strenger en de ruimte kleiner. Toen ik op een paardenmarkt in Denemarken een Zweedse fokker ontmoette die vertelde over de mogelijkheden in Skåne, begon ik te onderzoeken.

Skåne is het zuiden van Zweden — het mildste klimaat van het land, vergelijkbaar met Zuid-Limburg. Het landschap is glooiend met velden van koolzaad, oude steenhuisjes en eindeloze weilanden. Ik kocht een gård (boerderij) met twintig hectare grond, een woonhuis en drie stallen voor 3,5 miljoen SEK — ongeveer 300.000 euro. In Limburg zou alleen de grond al het dubbele kosten.

De registratie bij Jordbruksverket (het Zweedse landbouwministerie) was nodig voor het houden van paarden. Als EU-burger was dat geen probleem, maar het paardenpassport moest worden omgezet naar een Zweedse versie via Hästpass. De folkbokföring bij Skatteverket duurde vijf weken. Mijn personnummer opende de deur naar landbouwsubsidies via Jordbruksverket — Zweden subsidieert actief kleinschalige veeteelt.

Het Zweedse platteland is verbazend goed georganiseerd. De wegen zijn uitstekend, zelfs de kleinste landweggetjes worden in de winter sneeuwvrij gemaakt. De dierenartsenzorg is van hoog niveau — de lokale hästklinik in Flyinge is een van de beste van Scandinavië. En de Zweedse paardencommunity is groot: Zweden heeft het hoogste aantal paarden per capita in Europa.

Mijn Friese paarden trekken hier veel aandacht. Zweden kennen het ras niet goed, en de zwarte schoonheden vallen op tussen de Zweedse warmbloeders en IJslanders. Ik verkoop nu veulens aan Zweedse en Noorse kopers, en geef clinics over Friese paardenfokkerij. De inkomsten zijn bescheiden maar groeiend, en de kosten zijn een fractie van Nederland.

Het sociale leven op het Skånse platteland is warm. De buren kwamen op de eerste dag langs met welkomstgebak en hulp bij het uitladen. Elke maand is er een byhöst (dorpsfeest) en in juni wordt Midsommar groots gevierd met dans, sill en nubbe. Ik mis Maastricht soms — de carnaval, de Vrijthof, de vlaai — maar als ik mijn paarden zie galopperen over twintig hectare Zweeds grasland, weet ik dat ik thuisgekomen ben.