Anouk(26)

Na mijn bachelor kunstgeschiedenis in Leiden wilde ik een master doen, maar de Nederlandse collegegelden van €2.300 per jaar schrokken me af. Toen ik ontdekte dat Duitse universiteiten vrijwel geen collegegeld rekenen — alleen een Semesterbeitrag van €200-€400 — kon ik het niet geloven. De Universität Leipzig bood een uitstekende master Kunstgeschichte aan, en de stad stond bekend als het "nieuwe Berlijn" voor jonge creatieven.

De toelating was verrassend eenvoudig. Ik moest mijn Nederlandse diploma laten erkennen via uni-assist — een centraal orgaan dat buitenlandse diploma's beoordeelt. Dat kostte €75 en duurde zes weken. Mijn Leidse bachelor werd volledig erkend. Daarnaast moest ik Duits op B2-niveau aantonen via een TestDaF of DSH-examen. Ik had op de middelbare school al Duits gehad en volgde een intensieve zomercursus in Goethe-Institut. Na drie maanden haalde ik mijn TestDaF met een 4 op alle onderdelen.

De Anmeldung als student was simpel. Bij het Bürgeramt in Leipzig hoefde ik nauwelijks te wachten — een wereld van verschil met Berlijn. Mijn Steuer-ID kreeg ik automatisch per post. Als student hoef je geen Krankenkasse te betalen als je onder de 30 bent en ingeschreven staat — de Studentische Krankenversicherung kost slechts €110 per maand bij de AOK, veel goedkoper dan een reguliere verzekering.

Leipzig is ongelofelijk betaalbaar. Mijn WG-Zimmer (kamer in een gedeeld appartement) in Plagwitz kost €320 warm. In Leiden betaalde ik €650 voor een vergelijkbare kamer. De hele stad voelt als een groot studentenfestival: de Karl-Liebknecht-Straße zit vol cafés en bars waar een Bier €3 kost. De Mensa (universiteitskantine) biedt warme maaltijden voor €2,50. Mijn totale maandlasten zijn €750 — inclusief huur, eten, Semesterbeitrag en uitgaan.

Het Semesterticket was een onverwachte bonus. Inbegrepen in de Semesterbeitrag is een OV-kaart waarmee ik gratis door heel Sachsen kan reizen — treinen, trams, bussen. In de weekenden neem ik de S-Bahn naar Dresden of de Regionalexpress naar de Sächsische Schweiz om te wandelen. In Nederland zou een vergelijkbaar OV-abonnement honderden euro's per maand kosten.

Academisch is de Duitse universiteit anders dan de Nederlandse. Er is meer Selbststudium (zelfstudie) en minder begeleiding. Professoren verwachten dat je zelfstandig werkt en naar het Sprechstunde (spreekuur) komt als je vragen hebt. De tentamens zijn vaak mondeling — Mündliche Prüfungen — wat even wennen was. Maar de kwaliteit is hoog, de bibliotheken zijn uitstekend, en mijn medestudenten zijn gemotiveerd. Na mijn master wil ik promoveren — in Duitsland word je als promovendus betaald via een Wissenschaftliche Mitarbeiterstelle, wat in Nederland niet vanzelfsprekend is.