Henk & Wilma(56)

Het idee begon op een camping in de Dordogne, zeven jaar geleden. Wilma en ik zaten op een terras met uitzicht over de walnootboomgaarden en zeiden allebei tegelijk: "Hier willen we wonen." Dat gevoel liet ons nooit meer los. Elk jaar gingen we terug, bezochten we makelaars en droomden we verder. Toen de kinderen het huis uit waren en ik met vervroegd pensioen kon, was er geen excuus meer.

We kochten een fermette — een oude boerderij met bijgebouwen — in een gehucht bij Sarlat-la-Canéda. Kostprijs: €185.000 voor het huis, de schuur en een halve hectare grond. In Amersfoort hadden we daar niet eens een garage voor gekocht. De notaire regelde de acte de vente, wat vergelijkbaar is met een notariële akte in Nederland maar met meer formaliteiten. We moesten ook een diagnostics dossier laten opmaken: asbest, lood, energielabel en termieten.

De renovatie was het grootste avontuur. Franse aannemers werken anders dan Nederlandse. Alles gaat via de bouche à oreille — mond-tot-mondreclame. Onze buurman Pierre stuurde ons naar zijn neef die dakdekker is, en die kende weer een elektricien. Kwaliteit is uitstekend, maar je moet geduld hebben. Een offerte heet hier een devis, en die is bindend. We hebben het dak, de riolering en de keuken laten doen voor €65.000 — in Nederland was dat het driedubbele geweest.

Het plattelandsleven is precies wat we zochten. We hebben kippen, een moestuin en twee katten die uit het niets zijn verschenen (dat schijnt normaal te zijn hier). Elke dinsdag is er marché in Sarlat waar we verse foie gras, walnoten en chèvre kopen. De boulangerie is vijf minuten rijden. Het ritme is langzamer, maar voller.

De carte vitale — de Franse zorgpas — was essentieel om te regelen. Als EU-burger kun je je inschrijven bij de CPAM (Caisse Primaire d'Assurance Maladie). We moesten een formulier S1 aanvragen bij het CAK in Nederland, waarmee je recht hebt op de Franse Sécurité Sociale. De huisarts (médecin traitant) die we kozen spreekt geen woord Engels, maar met ons inmiddels redelijke Frans gaat het prima. De zorg is uitstekend en goedkoper dan in Nederland.

Wat we geleerd hebben: Frankrijk is geen vakantie, het is een leven. De bureaucratie is zwaarder dan in Nederland — alles moet via de préfecture of de mairie, en documenten moeten vaak fysiek worden ingeleverd. Maar als je dat accepteert en de taal leert, word je beloond met een leven dat rijker is dan we ons hadden voorgesteld. Onze buren nodigen ons uit voor apéro, we zitten in een wandelvereniging en Wilma volgt kooklessen bij een lokale chef. We missen Nederland niet.