Marieke & Bas(38)

Bas werkte als projectmanager in de haven van Rotterdam en ik was verpleegkundige. We hadden een comfortabel leven, maar we wilden meer voor onze kinderen — Sem van 8 en Lotte van 5. Meer natuur, meer ruimte, meer avontuur. Vancouver stond al jaren op onze droomlijst: bergen, oceaan en een van de meest leefbare steden ter wereld.

Het immigratieproces begon met family sponsorship. Bas had via zijn werkgever een jobaanbieding gekregen bij een Canadees havenbedrijf in Vancouver. Met een positieve LMIA (Labour Market Impact Assessment) kon hij een werkvergunning aanvragen, en ik en de kinderen kwamen mee als dependents. Het hele proces duurde negen maanden — langer dan gehoopt, maar het IRCC werkt grondig.

De eerste weken in Vancouver waren een mix van euforie en chaos. We huurden tijdelijk een appartement in Burnaby terwijl we een huis zochten. De kinderen moesten ingeschreven worden op een lokale public school. Het Canadese schoolsysteem is anders dan in Nederland: de klassen zijn kleiner, er is meer aandacht voor individuele leerlingen en het schooljaar loopt van september tot juni. Sem kreeg ESL-ondersteuning (English as a Second Language) en binnen een half jaar sprak hij vloeiend.

Zorgverzekering was een cruciaal punt. British Columbia heeft MSP (Medical Services Plan) — vergelijkbaar met onze basisverzekering. Na een wachttijd van drie maanden waren we gedekt. In de tussentijd hadden we een private bridge-verzekering. De huisartsenzorg is goed, maar wachttijden voor specialisten zijn langer dan in Nederland. Dat was een aanpassing.

Wat ons het meest verraste is hoe welkom we ons voelden. Canadezen zijn ongelooflijk vriendelijk — en dat is geen cliche. De buren brachten taart, de school organiseerde een welkomstbijeenkomst en Lottes klasgenootjes nodigden haar uit voor playdates nog voor ze goed en wel Engels sprak. De multiculturele samenleving in Vancouver maakt het makkelijk om je thuis te voelen.

Nu, twee jaar later, gaan de kinderen naar school in North Vancouver, Bas werkt in de haven en ik heb mijn Canadese verpleegkunderegistratie gehaald via het NNAS (National Nursing Assessment Service). We wandelen in de weekenden in Grouse Mountain, de kinderen skieen in de winter en we picknicken op het strand in de zomer. Het leven is hier beter dan we hadden durven dromen.