Corrie(68)

Na mijn pensioen bij de gemeente Den Haag stond ik voor de vraag: wat nu? Mijn man was vijf jaar eerder overleden, de kinderen woonden in het buitenland en mijn flat in Scheveningen voelde als een wachtkamer. Ik had altijd van de Provence gehouden — de lavendelvelden, de marchés, het licht. Op een ochtend in januari, terwijl het in Den Haag weer regende, boekte ik een eenrichtingsvlucht naar Marseille.

Ik huurde eerst drie maanden in Apt, een klein stadje in de Luberon. Apt is geen Saint-Tropez: het is een echte Provençaalse stad met een wekelijkse marché op zaterdag, een kaaswinkel op elke hoek en oude mannen die pétanque spelen op het plein. Na twee maanden wist ik: hier blijf ik. Ik kocht een appartement van 70m² in het centrum voor €145.000 — met uitzicht op de klokkentoren en een klein balkon vol lavendel.

De gezondheidszorg was mijn grootste zorg. Ik heb artrose, hoge bloeddruk en ik slik dagelijks medicijnen. Via het CAK vroeg ik een S1-formulier aan, waarmee ik recht heb op de Franse Sécurité Sociale. De CPAM in Avignon verwerkte mijn aanvraag in zes weken — sneller dan ik had verwacht. Mijn carte vitale kwam per post. Nu betaal ik 30% eigen bijdrage bij de huisarts (€7,50 van de €25 consulttarief), maar met een mutuelle (aanvullende verzekering van €45/maand) wordt vrijwel alles vergoed.

Mijn médecin traitant is Dr. Blanc in Apt. Ik moest hem kiezen en registreren bij de CPAM — in Frankrijk heb je een vaste huisarts nodig voor vergoeding. Hij is geduldig, grondig en spreekt een beetje Engels. Voor specialisten ga ik naar het ziekenhuis in Avignon, 45 minuten rijden. De wachttijden zijn korter dan in Nederland — ik had binnen twee weken een afspraak bij de reumatoloog.

Het sociale leven was mijn tweede zorg. Alleen zijn in een nieuw land op mijn leeftijd — dat is niet niks. Maar de Provence verraste me. Via de mairie meldde ik me aan voor een senioren-activiteitengroep: wandelen, schilderen en wekelijkse déjeuners. Er is ook een Association Franco-Néerlandaise in de regio waar ik andere Nederlanders ontmoet. En mijn buurvrouw Monique — 73, weduwe, Provençaalse — is mijn beste vriendin geworden. We drinken elke middag thé samen.

Wat ik andere gepensioneerden wil zeggen: wacht niet te lang. De bureaucratie is zwaar — de préfecture, de CPAM, de impôts (belastingdienst) — en het kost energie die je op je 75e misschien niet meer hebt. Maar als je het nu doet, word je beloond. Mijn pensioen van €1.600 netto is genoeg voor een comfortabel leven. Ik eet elke dag vers van de marché, ik wandel in de Luberon en ik word wakker met de zon op mijn gezicht. Den Haag was goed. Provence is beter.