Elif(36)

Tien jaar werkte ik als IC-verpleegkundige in het AMC in Amsterdam. De werkdruk was hoog, het salaris matig en de doorgroeimogelijkheden beperkt. Toen een recruiter van een Amerikaans ziekenhuis mij benaderde, was ik sceptisch. Maar na onderzoek ontdekte ik dat de VS een chronisch tekort aan verpleegkundigen heeft en actief internationaal werft. Mijn werkgever, een groot ziekenhuissysteem in Minneapolis, sponsorde mijn EB-3 visum voor skilled workers.

Het proces was lang en complex. Eerst moest ik mijn Nederlandse diploma laten evalueren door CGFNS (Commission on Graduates of Foreign Nursing Schools). Daarna moest ik het VisaScreen-certificaat behalen, dat bevestigt dat je opleiding en Engelse taalvaardigheid voldoen aan Amerikaanse normen. Ik deed de TOEFL (score: 102) en de NCLEX-RN examen, de Amerikaanse verpleegkundelicentie. De NCLEX is pittig -- 75 tot 265 adaptieve vragen over farmacologie, patientenzorg en ethiek. Ik slaagde bij de eerste poging na drie maanden studie.

De PERM-aanvraag (labor certification) door mijn werkgever duurde acht maanden. Daarna volgde de I-140 petitie bij USCIS en het wachten op een visumnummer. Als geboren Turkse (genaturaliseerd Nederlandse) had ik geluk: de wachttijden voor mijn geboorteland waren korter dan voor India of China. In totaal duurde het twee jaar van eerste contact tot aankomst in Minneapolis.

Het werken in een Amerikaans ziekenhuis is fundamenteel anders dan in Nederland. De patient-nurse ratio is vergelijkbaar (1:2 op de IC), maar de documentatie is vele malen uitgebreider. Alles moet juridisch waterdicht zijn vanwege het litigation-risico. Mijn salaris is $82.000 per jaar -- bijna het dubbele van wat ik in Amsterdam verdiende. Maar de zorgverzekering via mijn werkgever kost $190 per maand en de deductible is $2.500. Als verpleegkundige in het Nederlandse zorgstelsel betaalde ik dat niet.

Minneapolis verraste me positief. De stad is schoon, veilig en heeft een bloeiende kunstscene. De winters zijn brutaal -- -30°C is geen uitzondering -- maar de zomers zijn prachtig met duizenden meren. De Somalische en Ethiopische gemeenschappen maken de stad cultureel divers. Als Nederlands-Turkse voel ik me hier meer thuis dan je zou verwachten. De "Minnesota Nice" cultuur lijkt oppervlakkig, maar na een jaar heb ik echte vriendschappen opgebouwd.

Na drie jaar ben ik charge nurse geworden -- een leidinggevende functie die in Nederland veel langer zou duren. De doorgroeimogelijkheden in de Amerikaanse zorg zijn enorm. Mijn advies aan Nederlandse verpleegkundigen: Amerika biedt betere salarissen, snellere carrieremogelijkheden en een enorme vraag naar je vaardigheden. Maar bereid je voor op de NCLEX, het VisaScreen-traject en de cultuurverschillen in patientenzorg. En leer omgaan met het feit dat je patienten soms geen zorg kunnen betalen.