Martijn(44)

Na twaalf jaar bij een internationaal logistiek bedrijf in Rotterdam kreeg ik het aanbod om de financiele operatie in New York te leiden. Het was een kans die ik niet kon laten liggen. Mijn werkgever regelde een L-1A visum voor intra-company transferees, wat aanzienlijk sneller gaat dan het H-1B traject. Binnen zes weken had ik mijn visum -- zonder loterij, zonder onzekerheid. Het bedrijf schakelde een gespecialiseerd immigratiekantoor in dat het hele USCIS-proces begeleidde.

Met mijn vrouw Saskia en onze twee kinderen van 8 en 11 verhuisden we naar Westchester County, net buiten Manhattan. De huizenmarkt was een schok: we betalen $4.200 per maand huur voor een huis dat in Rotterdam misschien €1.800 zou kosten. Maar de school district was excellent en dat was onze prioriteit. Het Amerikaanse schoolsysteem is sterk afhankelijk van waar je woont -- de property taxes financieren de lokale scholen, dus een duur postcodegebied betekent vaak betere scholen.

De belastingsituatie als overgeplaatste Nederlander in Amerika is buitengewoon complex. FATCA (Foreign Account Tax Compliance Act) vereist dat ik al mijn Nederlandse bankrekeningen rapporteer aan de IRS. Daarnaast moet ik jaarlijks een FBAR (FinCEN Form 114) indienen als mijn buitenlandse rekeningen samen meer dan $10.000 bevatten. De boetes voor het niet rapporteren zijn draconisch -- tot $100.000 per overtreding. Ik betaal nu twee belastingadviseurs: een in Nederland en een in de VS.

Saskia had het in het begin moeilijk. In Rotterdam had ze een eigen praktijk als fysiotherapeut, maar haar Nederlandse diploma wordt in de VS niet automatisch erkend. Ze moest een credential evaluation laten doen en aanvullende examens afleggen. Na anderhalf jaar kon ze eindelijk weer werken. Voor partners van expats is dit een onderschat probleem -- je verliest je professionele identiteit en moet die helemaal opnieuw opbouwen.

De kinderen pasten zich verrassend snel aan. De oudste ging naar een public middle school en sprak binnen drie maanden vloeiend Engels. De jongste had meer moeite, maar de school bood een ESL (English as Second Language) programma dat enorm hielp. Wat ons opviel: Amerikaanse scholen hebben veel meer buitenschoolse activiteiten -- van lacrosse tot robotica. De kinderen zijn socialer en zelfverzekerder geworden.

Na drie jaar staat de keuze voor ons: terug naar Nederland of een green card aanvragen. Het L-1 visum is maximaal zeven jaar geldig. Mijn werkgever wil de green card sponsoren via een PERM-aanvraag, maar het proces is traag en de prioriteitsdata voor bepaalde categorieën lopen jaren achter. Financieel is het leven in New York duurder, maar mijn compensatiepakket compenseert dat ruimschoots. Wat ik mis is het Nederlandse zorgstelsel, de fietsinfrastructuur en de directheid van Rotterdammers. Wat ik heb gewonnen is een internationale carrière en een wereldwijd netwerk.