Bas(38)

Als moleculair bioloog aan de Universiteit Leiden droomde ik altijd van de Amerikaanse academische wereld. Toen MIT me een postdoc-positie aanbood, twijfelde ik geen seconde. Mijn eerste visum was een J-1 Exchange Visitor visum, specifiek voor onderzoeks- en onderwijsposities. De universiteit regelde het DS-2019 formulier en de aanvraag bij de ambassade in Amsterdam verliep soepel. Binnen drie weken had ik mijn visum.

Het J-1 visum heeft een belangrijk nadeel: de two-year home residency requirement. Dit betekent dat je na afloop twee jaar in je thuisland moet wonen voordat je een ander Amerikaans visum kunt aanvragen -- tenzij je een waiver krijgt. Mijn universiteit hielp me een "no objection" waiver te krijgen via het Nederlandse consulaat. Dit was cruciaal voor mijn volgende stap: de overgang van J-1 naar H-1B na mijn postdoc, toen ik een positie als assistant professor kreeg aangeboden.

Het academische leven in Boston is intens maar stimulerend. De onderzoeksbudgetten zijn vele malen groter dan in Nederland -- mijn lab heeft meer financiering dan een hele faculteit in Leiden. Maar de druk is ook hoger. "Publish or perish" is hier letterlijk waar. Mijn tenure-track positie geeft me zes jaar om te bewijzen dat ik genoeg publicaties, grants en impact heb. In Nederland had ik een vast contract na vier jaar; hier is niets zeker tot je tenure hebt.

De kosten van leven in Boston zijn schrikbarend. Mijn huur voor een tweekamerappartement in Cambridge is $3.100 per maand. De universiteit biedt een zorgverzekering aan, maar die kost me nog steeds $350 per maand voor een individual plan. Een tandartsbezoek voor een routinecontrole kostte $180 na verzekering. Ik mis het Nederlandse systeem waarbij alles onder de basisverzekering valt. Hier moet je voor elk medisch onderdeel een aparte polis hebben: medisch, tandarts, oogarts.

Het sociale leven als academicus in de VS is anders dan in Nederland. De universiteit is je leven -- collega's zijn je sociale kring. Dat is fijn, maar ook beperkend. Ik heb bewust gezocht naar gemeenschappen buiten de universiteit: een roeiclub op de Charles River, een leesgroep en een Nederlandse borrelclub in Boston. Die balans is essentieel om niet op te branden. Wat ik waardeer is de diversiteit -- mijn labteam komt uit zeven verschillende landen.

Na vier jaar in de VS ben ik begonnen met het green card-proces via de EB-1A categorie voor "extraordinary ability." Met mijn publicatielijst, citatie-index en twee grote NIH-grants kom ik in aanmerking. Het proces duurt ongeveer 12-18 maanden en kost $10.000 aan juridische kosten. Als alles goed gaat, heb ik over twee jaar permanente verblijfsrecht. Mijn advies aan Nederlandse academici: de VS biedt ongeëvenaarde onderzoeksmogelijkheden, maar bereid je voor op een systeem waar niets vanzelfsprekend is. Geen vast contract, geen betaalbare zorg, geen 25 vakantiedagen. Maar de wetenschap die je kunt doen, maakt het de moeite waard.