Wouter(32)

Na zes jaar als backend developer bij een scale-up in Amsterdam werd ik benaderd door een recruiter uit Silicon Valley. Het aanbod was indrukwekkend: drie keer mijn Nederlandse salaris, aandelenopties en een relocation package. Maar de weg ernaartoe was allesbehalve simpel. Het H-1B visum wordt via een loterij toegewezen en ik had geluk dat mijn werkgever mij in de eerste ronde al selecteerde. De advocatenkosten van ruim $7.000 werden door het bedrijf betaald.

De eerste weken in San Francisco waren overweldigend. Je Social Security Number (SSN) aanvragen klinkt eenvoudig, maar zonder SSN kun je geen creditcard krijgen, geen appartement huren en nauwelijks een telefoonabonnement afsluiten. Ik leefde twee weken in een Airbnb terwijl ik wachtte op mijn SSN-kaart. Mijn I-94 formulier moest ik bij aankomst online verifiëren om te bewijzen dat ik legaal het land was binnengekomen. Tip: download je I-94 meteen bij CBP.gov.

De gezondheidszorg was de grootste cultuurschok. Mijn werkgever biedt een PPO-verzekering aan waarvoor ik $280 per maand betaal -- en dat is relatief goedkoop. Een bezoek aan de huisarts kost $30 copay, maar een spoedopname kan duizenden dollars kosten zelfs met verzekering. Ik heb geleerd altijd te vragen of een behandeling "in-network" is, anders verdubbelen de kosten. Het Nederlandse systeem met een vast eigen risico van €385 lijkt achteraf een droom.

Financieel is Amerika een ander verhaal. Mijn 401(k) pensioenregeling is fantastisch: mijn werkgever matcht 50% van mijn inleg tot 6% van mijn salaris. Maar de belastingaangifte is complex. Als Nederlander in de VS moet je nadenken over de 30%-regeling die je achterlaat, het belastingverdrag tussen Nederland en de VS, en het feit dat je als green card holder wereldwijd belastingplichtig wordt. Ik heb een expat-belastingadviseur die zowel de IRS als de Belastingdienst kent.

Het werkritme in de VS is intens. Vakantiedagen zijn standaard 15 per jaar (versus de 25-30 die ik in Nederland had). Collega's nemen zelden meer dan een week achter elkaar vrij. De cultuur van "hustle" is echt -- maar de kansen zijn ook echt. Ik heb in twee jaar meer geleerd dan in zes jaar Amsterdam. De projecten zijn groter, de ambities hoger en de impact globaal.

Na twee jaar overweeg ik de green card aan te vragen via de EB-2 categorie, wat mijn werkgever ondersteunt. Het proces duurt minstens twee jaar en kost duizenden dollars aan juridische kosten. Maar het geeft permanente verblijfsrecht en vrijheid om van werkgever te wisselen. Mijn advies aan Nederlandse developers: Amerika is niet voor iedereen. De bureaucratie is enorm, de zorgkosten schrikbarend en het sociale vangnet minimaal. Maar als je ambitieus bent en bereid bent de prijs te betalen, zijn de mogelijkheden ongeëvenaard.