Pieter & Sylvie(47)

Sylvie en ik ontmoetten elkaar tijdens een stage in Straatsburg. Ze verhuisde naar Breda voor mijn werk, we kregen twee kinderen en bouwden een leven op. Maar Sylvie miste Frankrijk — haar familie, de taal, de cultuur. Toen haar moeder ziek werd, besloten we samen: we gaan naar de Elzas. Niet als vlucht, maar als bewuste keuze voor een leven dat bij ons allebei past.

De Elzas is uniek in Frankrijk: het ligt op de grens met Duitsland, de architectuur is vakwerk, de keuken is zwaar (choucroute, flammekueche, kougelhopf) en veel mensen spreken naast Frans ook Elzassisch of Duits. Voor mij als Nederlander voelde het vertrouwd — het is niet het zuiden met zijn nonchalance, maar een werkethiek die dichter bij de Nederlandse ligt.

We kochten een maison alsacienne in een dorp bij Colmar voor €220.000. Het huis had vakwerkgevels en een winstub-achtige keuken. De notaire in Colmar begeleidde de transactie. In de Elzas zijn de huizenprijzen lager dan in de Provence of Côte d'Azur, maar hoger dan in de Dordogne. De taxe foncière is €1.200 per jaar — redelijk voor de regio.

Onze kinderen — 14 en 16 — gingen naar het lycée in Colmar. De overstap was makkelijker dan verwacht: ze spraken al Frans dankzij Sylvie, en het Franse lycée biedt uitstekend onderwijs. De seconde (vergelijkbaar met de vierde klas) was inhoudelijk zwaarder dan hun school in Breda. Huiswerk is in Frankrijk een serieuze zaak — verwacht drie uur per avond. Maar de resultaten zijn er: beiden willen nu studeren aan een université française.

Als Nederlander werken in de Elzas biedt extra mogelijkheden. De regio is economisch sterk dankzij de grens met Duitsland en Zwitserland. Ik werk nu als logistiek manager bij een bedrijf in Straatsburg, 35 minuten met de TER (regionale trein). Mijn contract is een CDI met 35 uur per week — de wettelijke arbeidsduur in Frankrijk. Ik heb vijf weken betaalde vakantie plus RTT-dagen (réduction du temps de travail), wat neerkomt op circa 40 vrije dagen per jaar.

Ons gemengde gezin bloeit in de Elzas. De kinderen zijn tweetalig opgegroeid en voelen zich hier meer thuis dan in Breda. Sylvie is herenigd met haar familie. En ik heb ontdekt dat de Elzas het beste van twee werelden biedt: Franse levenskwaliteit met een Germaanse structuur. We vieren Kerstmis met marchés de Noël, eten op zondag bij Sylvies moeder en drinken 's avonds een glas Riesling uit Ribeauvillé. C'est la vie — maar dan met een vleugje Brabant.