Ingrid(45)

Ik was vijftien jaar huisarts in Bergen op Zoom. De eerste tien jaar waren geweldig, maar de laatste vijf werden steeds zwaarder. Het patiëntenaantal per praktijk groeide, de administratie explodeerde door het zorgstelsel, en ik had gemiddeld zeven minuten per consult. Ik werd een loketambtenaar in een witte jas. Toen ik las over het tekort aan huisartsen in landelijk Nieuw-Zeeland en de versnelde residence via de Green List, nam ik het serieus.

De registratie bij de Medical Council of New Zealand (MCNZ) was het langste traject. Als Nederlandse huisarts moest ik een Comparable Health System-pathway volgen, wat betekent dat mijn opleiding en registratie bij het BIG-register werden geëvalueerd. Ik moest ook een NZREX-examen afleggen (vergelijkbaar met het artsenexamen) en een periode van supervised practice doorlopen. Het hele proces duurde negen maanden, maar artsen staan op de Green List en krijgen versneld residence.

New Plymouth is een stad van 60.000 inwoners in de Taranaki-regio op het Noordereiland, gedomineerd door de perfecte kegelvorm van Mount Taranaki. Mijn praktijk bedient drie dorpen in het achterland — ik rij langs melkveeboerderijen en bosgebieden naar mijn patiënten. De consultduur is twintig minuten standaard. Twintig minuten! In Nederland had ik daar drie patiënten in gezien.

Het Nieuw-Zeelandse zorgstelsel werkt anders dan het Nederlandse. Huisartsen zijn niet in loondienst maar werken als zelfstandigen of in een Primary Health Organisation (PHO). De overheid subsidieert consulten via capitation funding — ik ontvang een vast bedrag per ingeschreven patiënt. Patiënten betalen een co-payment van NZ$19-50 per consult. Mijn inkomen als rural GP is NZ$180.000-220.000 per jaar — significant meer dan in Nederland.

Het plattelandsleven in Taranaki is idyllisch. Ik surf voor het werk bij Fitzroy Beach, wandel in het weekend op Mount Taranaki en mijn tuin produceert het hele jaar door groenten. De gemeenschap is hecht — mijn patiënten zijn ook mijn buren. Er is een actieve Nederlandse gemeenschap die jaarlijks een Nederlands festival organiseert. Het enige nadeel is de isolatie: Auckland is vier uur rijden en er is geen trein.

Mijn advies aan Nederlandse artsen: begin nu met je MCNZ-registratie, want het is een lang proces. Overweeg een plattelandspraktijk — de overheid biedt extra incentives zoals een rural retention allowance en hulp bij huisvesting. De kwaliteit van de geneeskunde is hoog, de technologie is modern en je hebt eindelijk tijd voor je patiënten. Ik heb mijn residence na twee jaar op de Green List gekregen en ik ga niet meer terug naar het Nederlandse zorgstelsel.