Wiebe(34)

Ik ben opgegroeid op een melkveebedrijf in de buurt van Leeuwarden. Na mijn studie aan de HAS in Den Bosch werkte ik acht jaar op het familiebedrijf. Maar de toekomst van de Nederlandse melkveehouderij werd steeds onzekerder — stikstofregels, grondprijzen van €80.000 per hectare, en steeds meer bureaucratie. Toen ik op een landbouwbeurs een presentatie zag over melkveehouderij in Nieuw-Zeeland, was ik gefascineerd.

Nieuw-Zeeland is de grootste zuivelexporteur ter wereld, en Fonterra (de coöperatie waar bijna alle boeren lid van zijn) zoekt actief buitenlandse ervaring. Ik solliciteerde via een recruitmentbureau dat gespecialiseerd is in agrarische migratie. Binnen twee maanden had ik een aanbod als farm manager op een bedrijf met 400 koeien in de Canterbury Plains, nabij Ashburton.

Mijn visum liep via de Accredited Employer Work Visa (AEWV). Mijn werkgever moest eerst een job check doen bij INZ om te bewijzen dat er geen geschikte Nieuw-Zeelandse kandidaat was. Dat lukte, want ervaren melkveehouders zijn schaars. Het visum was binnen zes weken rond. Ik moest wel een medische keuring en een politieverklaring overleggen, maar dat was routine.

Het boeren hier is fundamenteel anders dan in Nederland. De koeien staan het hele jaar buiten — geen stallen, geen mestopslag, geen stikstofprobleem. Het systeem is gebaseerd op weidebeheer: je roteert de koeien over paddocks en het gras doet het werk. De melkprijs is gekoppeld aan de wereldmarkt via Fonterra, wat betekent dat goede jaren echt goed zijn, maar slechte jaren hard aankomen.

Wat me verraste was het gemeenschapsgevoel op het platteland. Canterbury is dunbevolkt, maar iedereen kent iedereen. De buren helpen met het kalveren, er zijn rugby-avonden in het dorpshuis, en de lokale pub is het sociale centrum. Ik heb me nog nooit zo welkom gevoeld. Er zijn ook verrassend veel Nederlandse en Zuid-Afrikaanse boeren hier — we spreken soms Afrikaans door elkaar.

Mijn doel is om binnen vijf jaar een eigen bedrijf te kopen of te pachten. Grond in Canterbury kost rond de NZ$30.000-50.000 per hectare — een fractie van Nederland. Na drie jaar op mijn werkvisum kan ik via de Skilled Migrant Category residence aanvragen, met mijn werkervaring en het baanaanbod als basis. Wie als boer overweegt te emigreren: Nieuw-Zeeland is het land van melk en honing, letterlijk.